Mijn verhaal

Ik groeide op in een streng katholiek gezin. Kerk, regels, een God die keek en oordeelde. Mijn vader was politieman. Op mijn achttiende was mij iets geflikt dat me diep raakte, en ik riep overal dat ik verhaal ging halen. Mijn vader vreesde escalatie en liet me door zijn collega's aanhouden, zodat ik kon afkoelen. Daarna hield het systeem me vast. Eerst dagen, toen weken, uiteindelijk negen maanden, in afwachting van een psychiatrisch rapport dat allang klaar had moeten zijn. Ik was onschuldig en de zaak werd geseponeerd. Het was de eerste keer dat het systeem mij verkeerd las.

Jaren later bouwde ik een bedrijf rond een wereldwijd octrooi. Het trok investeerders met dollartekens in hun ogen. Voor ik het besefte liepen er achttien rechtszaken tegelijk en was ik meer aan het procederen dan aan het ondernemen. Het bedrijf ging failliet. Daarna ging ik persoonlijk failliet. Ik verloor alles wat ik bezat, en ik belandde in wat we nu een burn-out noemen. Drie jaar zat ik thuis.

Ik probeerde eruit te klimmen. Ik maakte zakelijke afspraken om verder te kunnen met mijn leven. En dan stond ik op de stoep en durfde niet naar binnen. Ik draaide om en liep weg. Het leek of iets onzichtbaars me tegenhield. In werkelijkheid was het fobisch geworden. Ik kende toen niet eens het woord fobie.

Therapie hielp niet. Twee psychologen, een psychiater. Iedereen zocht naar de oorzaak. De dertiende sessie ging over de geboorte van mijn zusje. Toen wist ik het. Het was de tweede keer dat het systeem mij verkeerd las. Ze zochten allemaal in gisteren. En mijn probleem woonde in morgen.

Op een avond dacht ik terug aan een off-piste dag in de bergen. Blauwe lucht, maagdelijk witte sneeuw, het dal onder me. Ik voelde mijn lijf opengaan. Daarna dacht ik aan de afspraak van de volgende dag, en mijn lijf ging op slot. Ik dacht: ik zou die sneeuw mee naar binnen moeten nemen. Uren later probeerde ik het opnieuw. En er was iets veranderd. Iets stils. In gedachten liep ik naar binnen, en de angst was er gewoon niet meer.

Mijn basisprobleem was opgelost. Die avond, thuis, alleen.

Het was een toevalstreffer. Maar de methode was geboren. Ruim dertig jaar later slijp ik er nog steeds aan, en hij is beter dan ooit. Zodat niemand meer op toeval hoeft te wachten.

Twee maanden later opende ik een praktijk. Ik zette een paginagrote advertentie in de krant: heb je een fobie, dan help ik je er in één keer vanaf. Die advertentie kon ik niet betalen. Maar het liep storm, waardoor ik hem wél kon betalen.

Ik werd een van de eerste coaches van Nederland. Sindsdien heb ik meer dan 33.000 mensen getraind en [vijf boeken] geschreven, met een zesde in de maak

Een van mijn cliënten in die eerste jaren was een oud-bankdirecteur. Hij was predikant geworden. Bij het afscheid zei hij: eigenlijk was het heel simpel. Waar het om gaat, is leven zoals God je bedoeld heeft. Dat heb jij mij duidelijk gemaakt.

Zijn precieze woorden weet ik niet meer. De strekking ervan ben ik nooit vergeten.

Ik nam het als een compliment op. Meer niet. Ik geloofde niet in God en had me juist afgekeerd van mijn strenge jeugd. Ik nam het aan als een compliment. Meer niet. Zijn zin paste nergens bij wie ik toen was. Dus stopte ik hem weg. 27 jaar lang.

Tijdens de coronapandemie belandde ik op de intensive care en lag ik in coma. Daar kreeg ik een bijna-doodervaring. Ik had volkomen vrede met mijn dood. Toch kwam ik terug. Sindsdien kon ik die ene zin niet meer wegstoppen.

Het was geen bekering. Ik ben niet religieus. Religie past niet bij mij, en ik heb respect voor iedereen bij wie het wel past. Waar het voor mij om gaat is een naakt gegeven: vrij van wat je nog remt, worden wie je al bent. Zonder kerk, zonder dogma.

Ik heb lang geaarzeld om dit te delen. Ik wist dat het me klanten kon kosten, dat mensen zouden denken: Pieter, waar ben je nu mee bezig? Ik heb het toch gedaan.

En wat ik vreesde gebeurde ook: mensen dachten dat ik ineens een bekeerde christen was. Ik kreeg zelfs Bijbelteksten toegestuurd, en ik moest het rechtzetten. Toch ging ik door. Dit is waar mijn werk altijd al over ging. Ik durfde het alleen nog niet zo te benoemen.

Al die jaren en al die mensen hebben mij vijf dingen geleerd. Ik noem ze de vijf wetten. Ze verklaren waarom mensen vastlopen, waarom dat altijd over morgen gaat, en waarom het sneller oplosbaar is dan de meeste mensen denken. Daarnaast schrijf ik aan een boek, Honderd procent jezelf, en bouw ik aan een brede training met de tien geboden als hart.

Mijn missie is simpel. Vrij van wat je nog remt. Worden wie je al bent.